1- توقع نیست که در شهرهای کوچک ، برخی از کاندیداها هنوز در حال قول و قرارهای فعالیت های عمرانی نباشند.مثلا در کاشمر ما هنوز هم برخی ها برای آوردن کارخانه نساجی ، کارخانه کاشی ، کارخانه فولاد ، آوردن دانشگاه آزاد ، دانشگاه پیام نور ، گاز کشی روستاها ، وام اشتغال و ...به کسی رای می دهند یا نمی دهند. کاندیداها با علم به این که می دانند وظیفه ی قانونی شان نظارت و قانون گذاری است،حتی یک بار هم نمی گویند اگر می خواهید برای این چیزها به من رای بدهید، رای ندهید؛ چون من در این باره هیچکاره ام.با سکوت خودشان و احتمالا قول پی گیری برای این مطالبات ، بزرگترین دروغگویی را مرتکب می شوند و انتظار دارند رایشان برکت داشته باشد.

2- حالا فرض کنید اگر وظیفه ی نمایندگان آوردن امکانات عمرانی برای شهرشان باشد ؛ کاندیدای شهرهای بزرگ باید چی قول بدهند و به چه وعده ای بدهند؟

3- اما انتظار می رود از دوستانی که جز خواص هستند ؛ "تراز نمایندگی" را در مجلس شورای اسلامی ارتقا بخشند.ارتقا به این معناست که وعده دهد من به عنوان نماینده شما در برابر استکبار جهانی دفاع خواهم کرد.نه این که من می روم حق شما را از دولت می گیرم.در نظام سیاسی ولایت فقیه ، تفکیک قوا به معنای تقسیم وظایف است.وقتی در راس هرم قدرت نائب امام زمان عج الله است ؛ خیلی خنده دار است که نماینده بگوید به من رای بدهید ، تا حق شما را از دولت بگیرم. چرا نمی گویند بروم حق شما را از قوه قضائیه بگیرم.در شهرهای کوچک کاندیداها قول می دهند که کارهای " دولت " را انجام دهند.مثلا قول هایی که باید فرماندار شهر اجرایی کند ، نماینده مجلس متولی آن می شود.در شهرهای بزرگ ، احزاب و کاندیداها می خواهند حق مردم را از دولت مطالبه کنند.

4- نماینده ی مجلس شورای اسلامی در ایران می تواند و به مراتب باید ؛ نماینده انقلاب اسلامی ایران در مجامع جهانی باشد. بر اساس قانون ، نمایندگان هر شهر فقط چند روزی نماینده ی شهرشان هستند ؛ بعد از اعتبار نامه آنها را نمایندگان ملت ایران خطاب می کنند. 

5- به نظر می رسد یکی از ملاک های انتخاب، شجاع بودن و نترس بودن است _ نه این که تو گوش وزیر بزند _  بلکه آیا نطق های کاندیدای ما افشا کننده ی ظلم ظالمان جهان خواهد بود؟! آیا کاندیدای ما می تواند تراز بین لمللی ایران را در جهان ارتقا بخشد؟!

 

1- در آخرالزمان ، مساجد مجلل و با شکوه زیاد ساخته می شود.مساجد زیبا ، با لوسترهای بزرگ ، چراغ های تجملی ، درهای چوبی گران قیمت ، بزرگ و فرش های گران قیمت ، کاشی کاری های گران قیمت، سنگ های گران قیمت ، آشپزخانه های بزرگ و ...جالب است بخش زیادی از این ساخت وسازها بدون توجه به ضوابط و قوانین شهرسازی و تخلفات ساختمانی ساخته می شود و چون به نام مسجد است تخلفات هم مقدس می شود!

2- با یک هزینه سر انگشتی می توان حساب کرد اگر هزینه های تجلل و تجمل را که نماد خودخواهی انسان در خانه های خداست ؛ حذف کنیم چه قدر می شود مسجد ساخت؟ چه قدر می توان در همین مساجد کار فرهنگی کرد؟ چه قدر می تواند امام جماعت ارتباط دینی بیشتری با نمازگزاران داشته باشد و چه قدر .... و چه قدر ....و چه قدر ...

3- خانه خدا باید مظهر سادگی وساده زیستی باشد نه نماد اشرافی گری و تجمل پرستی.

4- این ها را هم اضافه کنیم که چه قدر مراسم ترحیم در مساجد " با کلاس " همان مساجد اشرافی گری برگزار می شود و گوشه ی چشمی هم به صندلی هایی که در اطراف مسجد چیده می شود ؛ بیندازیم؟ درآمدهای حاصل از مسجد فروشی کجا و چگونه هزینه می شود؟!
حداقل آن این است که عوارض ومالیات آن به هیچ صندوقی واریز نمی شود؟!